Bienvenido a nuestra familia

Ja hoor, we zijn aangekomen in het kleine dorpje San Juan Comalapa. Na een zeer lange, maar ook wel zeer fijne vlucht zijn we gisteren geland in Guatemala City. We stapten vol vertrouwen het vliegtuig af op zoek naar onze koffers... 'Ja daar komt de mijne!' en 'Daar die van jouw Kaat!' riepen we vlak voor we zagen wat er met Kaat haar koffer was gebeurd. De rits kapot, alles door elkaar en hier en daar een deuk. Die mensen van het vliegveld mogen wel een klein beetje voorzichtiger zijn met die koffers.

Oké op naar de paspoortcontrole. Daar worden we natuurlijk niet meteen doorgelaten, omdat we zijn vergeten het importcertificaat aan te vragen (hier waren we trouwens wel van op de hoogte gebracht). Deze dan maar snel invullen op het vliegveld. Of ja, met de wifi daar was het alles behalve snel. Eenmaal we het certificaat hadden, konden we door. Een stempeltje in ons paspoort en nu mochten we echt het land binnen. 'Wat hadden we eigenlijk afgesproken met de shuttlebus?' Dat was me toch nog even een geregel. Bellen, berichten, we moeten naar daar... of toch niet. Maar ook dat kwam natuurlijk allemaal weer helemaal goed. Toen kwamen we bij het hostel, dat toch niet helemaal was zoals op de foto's. Niet helemaal? Zeg maar gerust helemaal niet. Een nachtje zouden we hier wel overleven zeker! Ons plan: ons installeren en op stap gaan. Al zoekend naar iets om te gaan eten, zijn we uiteindelijk terecht gekomen bij een restaurant dat de typische Guatemalteekse cultuur vertegenwoordigde... de Pizza Hut. Pizza's waren hier wel echt spotgoedkoop. Twee 'kleine' pizza's met een drankje voor omgerekend €7,50. Doe dat maar eens na in België! 

i!!!!!!!!!!!(((((((((((((((((((((((((((((((((( → Dat heb je met al die straatkatten die hier rondlopen. 

Oké, waar was ik? Terug in het hotel heeft Kaat mij Yahtzee leren spelen. Mijn wiskundetalenten werden hier wel snel bij op de proef gesteld. Maar laten we dan maar zwijgen over mijn Spaanse talenten. Drie rondes Yahtzee en twee knallen, waarvan wij hopen dat het geen geweerschoten waren, later vonden we dat het tijd was om ons bedje op te zoeken. De slaap konden we goed gebruiken, want het was al een hele lange dag.

De volgende ochtend ontdekten we het (magere) ontbijt en namen we onze eerste douche op Guatemalteekse bodem. Snel nog naar de winkel om wat water te kopen en hierna ons haasten om onze koffers te maken want onze taxi zal er zo zijn. De haast was nergens voor nodig, want we werden hier meteen al geconfronteerd met het Guatemalteeks kwartiertje, of zeg maar uurtje. Ja daar waren ze! We mochten meteen met een spandoek op de foto. We maken nog een tussenstop om kussens en een kast te kopen bij een Walmart-achtige winkel en dan op naar Comalapa! In de auto werden we al een beetje geïnformeerd over wat er van ons verwacht werd, maar volgens Ana was het ook zeker belangrijk om nu eerst even te genieten.

"Trabajar es para manaña. Hoy es para relajarse."
~ Ana

Na een 'veilige' rit kwamen we aan bij ons gastgezin. Helemaal gepakt met allerlei spullen wandelen we de poort binnen en wow wat stonden hier veel mensen! Ons kort voorstellen aan iedereen, onze spullen naar boven brengen en vervolgens meteen aan tafel. Het gerecht hier was patatas fritas met KFC-kip, maar dan zonder de KFC (gewoon kip dus) en voor Kaat ook zonder kip. Gelukkig had het gezin voor haar wel heerlijke gestoomde groenten voorzien. Na het eten namen we afscheid van Lydia en Ana, want zij mochten natuurlijk gewoon mee-eten. Ik hou echt van de gastvrijheid hier! Angel en Fatima waren al meteen onze beste vrienden. Grapjes maken, knuffels geven en ons helpen met de vertalingen behoren vanaf nu tot hun takenpakket.

Tijd om onze kamers te gaan maken en 'maken' is eigenlijk echt het juiste werkwoord. We moesten onze bedden nog uitpakken en zelf de kast in elkaar steken. Het was even denken hoe we deze kamer wilden inrichten met de hoeveelheid meubels die we hadden, maar gelukkig kregen we bij dit alles de hulp van onze nieuwe vrienden. Tijdens het opstellen van de kamer, vraagt Kaat mij ineens of ik haar 'gat al had gezien'. Pas nadat ik het effectieve gat in de muur op haar kamer zag, wel afgedekt met een deken, begreep ik waar haar rare vraag van een paar minuten geleden vandaan kwam.

¿Vamos a dar un paseo? werd ons opeens gevraagd. Voor degene die niet weten wat dit betekend (incl. Jarno die met open ogen stond te kijken) 'Gaan we een wandeling maken?' We waren wel benieuwd naar het dorp, dus natuurlijk gingen wij mee... niet-wetend dat wij de dichte bossen achter het huis in gingen trekken. De 'paadjes' die de kids ons wezen, zouden wij nooit paadjes genoemd hebben. Toch was het een zeer mooie wandeling en ook een avontuur op zich.

We zullen onze koffers eens overladen in onze kasten, dachten we. Kaat kreeg zo veel hulp dat ze uiteindelijk eindigde met haar hele make-uptas op haar gezicht. Al snel vonden we een spelletje in de koffer van Kaat en konden we niks anders meer dan de rest van de avond dierengeluiden maken (we speelde Party Animals). 

 

Tot de kinderen ons opeens vroegen of we hen konden begeleiden. Wij helemaal geen idee wat ze daar mee bedoelde, antwoorden gewoon met '¡Si!' Voor we het wisten, waren we met drie kinderen op stap door de donker straten van Comalapa. We waren onderweg naar een winkeltje waar ze een maalmachine hadden voor de mais die het gezin had verzameld. Met deze mais maken ze hier tortilla's, één van hun specialiteiten. Bijna elke maaltijd staan deze op tafel.

De avond goed afsluiten doen we nog even door met de frisbee te gooien. Of ja even, uiteindelijk hebben we bijna een uur over en weer staan te gooien. Iedereen vond dit hier zo leuk en 'Wow wat zaten er enkele goede worpen tussen.' We bleven spelen tot de frisbees het begaven. Tot slot zochten we nog even uit hoe en waar we onze tanden konden poetsen. Daarbij bleek dat we onze handen al de hele dag aan het wassen waren met de kledingzeep. De hele 'familia' kwam natuurlijk wel even langs om ons 'Buenos noches.' te wensen en dan konden wij echt onze oogjes sluiten. Nieuwsgierig naar wat ons morgen te wachten staat.