Wat een week!

We hebben onze eerste volledige week in Comalapa, Guatemala achter de rug en wat voor een week was dat!

We hebben fijne mensen leren kennen, het dorp ontdekt, veel nieuwe dingen gegeten, onze eerste lessen geobserveerd, hier en daar al een handje toegestoken in lessen en in de schoolwerking ... kortom: al een hele fijne week gehad. 

Daarnaast hebben we onze wenkbrauwen ook al een aantal keer opgetrokken door de cultuurschockjes. De meeste hiervan beginnen stilaan te wennen, maar elke dag duikt er wel weer een andere 'speciale' gewoonte van de Guatemalteken op. We zijn benieuwd naar wat er nog allemaal zal volgen. 

Hieronder overloop ik kort hoe onze week eruitzag. 

De 'officiële' start van onze observatieperiode, twee weken lang de computerlessen en de Engelse lessen volgen en hier inspiratie en kennis opdoen. 

Dit was niet alleen voor ons een spannende dag, want op maandag begon er ook een nieuwe leerkracht Engels. Zij staat in voor alle lessen Engels, vanaf de kleuterklas tot en met het zesde leerjaar. 

Al snel bleek dat Engels spreken in een land als Guatemala niet vanzelfsprekend is. De uitspraak van de verschillende letters is totaal verschillend, het Spaans heeft een letter die in het Engels net niet bestaat ...

De leerkracht deed enorm haar best, toch kwamen er hier en daar een aantal speciale klanken naar boven die bij ons helemaal anders zouden klinken. 

Wel hebben we een aantal leuke ideeën van haar kunnen oppikken!

Op dinsdag waren de computerlessen aan de beurt, voor de speeltijd stond de kleuterklas en het eerste leerjaar op de planning. Tijdens deze lessen hebben we beseft dat computerles geven aan een klas van 20 jonge kinderen, niet vanzelfsprekend is. Daarom hebben we besloten om de computerlessen samen te geven, de Engelse lessen geven we wel apart. 

We hebben niet alleen ontdekt dat werken met de computer niet voor iedereen even gemakkelijk is, ook het opbergen van de chromebooks, kabels, opladers ... is niet simpel. 

- 25 Chromebooks opladen met Europese stekkers in een Midden-Amerikaans land is niet evident (gelukkig brengt Jo/Juan binnekort een verdeelstekker mee)

- Ook willen we inzetten op het meer gebruiken van de Chromebooks, want dit blijven ze moeilijk vinden.

- Er zijn ook veel draden aanwezig (internet, ...), allemaal zichtbaar en in de knoop. Dit toon ik even in een foto hieronder. 

Hier zullen we dus nog wel wat werk aan hebben! 
Daar blijft het niet bij, ook het internet moet eens goed onderzocht worden. Is het signaal niet sterk genoeg? Is het wel sterk maar geraakt het niet tot in de klassen die het nodig hebben?Willen de leerkrachten de chromebooks niet gebruiken? Weten de leerkrachten niet hoe het moet? 

Gelukkig wil Jarno niets liever dan hieraan beginnen! Hij is dan ook maar meteen het signaal gaan testen op verschillende locaties in de school en bij de directeur thuis (van hieruit wordt het internet naar de school doorgestuurd). 

Eerste conclusie: al onze bovenstaande vragen kloppen! Het internetverhaal zal dus nog voortgezet worden. 

Een pittige dag, maar hij was nog niet gedaan! Na de middag moesten we gaan observeren (dachten we :p) bij de computerlessen in het middelbaar. Hier zouden we de komende weken ook af en toe een handje moeten gaan bijsteken. 

Wanneer we hier aankwamen bleek er echter een miscommunicatie te zijn, de directeur van het middelbaar had als intentie dat we die dag zelf al les zouden geven over ChatGPT en gmail. Dit was niet naar ons gecommuniceerd dus stonden we even met onze mond vol tanden. 

We hebben dit dan uitgelegd en hebben de lessen zonder problemen kunnen verplaatsen naar de volgende week. (De communicatie tussen lagere school en middelbaar is toch nog niet top blijkt het.)

Wat hebben we dan in de plaats gedaan? De directeur heeft ons uitgebreid voorgesteld in alle klassen en we hebben telkens ook zelf een woordje naar de klas toe gericht. 

Het was leuk om ook eens in de klassen van de oudere kinderen uit ons gastgezin te staan.

Tijdens de dagen die volgden zouden we normaal gezien enkel moeten observeren bij de Engelse lessen. Op woensdag draaide dit al wat anders uit dan verwacht. De leerkracht Engels was ziek en had dit pas doorheen de dag laten weten, wij hebben dus onverwachts de lessen moeten overnemen aangezien er niemand anders Engels spreekt op school. Niet zo evident want we wisten natuurlijk nog niet welke leerjaren met welke materie bezig waren en hoe ver ze hierin zaten. 

Daarom hadden we besloten om de klassen van het tweede, vierde en zesde leerjaar enkele lichaamsdelen aan te leren aan de hand van volgende liedjes: 

- Head, shoulders, knees and toes

- Hokey Pokey

De leerlingen vonden dit geweldig en konden er toch de volle 40 à 45 minuten mee vermaakt worden, nadien oefenden we alle geleerde begrippen nog eens in en konden we de les mooi afsluiten. 

In de kleuterklas daarentegen konden we de lichaamsdelen nog niet aanleren omdat dit nog veel te moeilijk zou zijn aangezien ze amper iets van voorkennis hebben. 

Wel zagen we dat ze rond kleuren aan het werken waren in de gewone lessen, dit hebben we dan doorgetrokken naar de Engelse les. 

Aan banken deden we een keertje niet mee en alle leerlingen mochten in een kring gaan zitten. We begonnen met het vertalen en benoemen van de kleuren aan de hand van alles wat we in de klas tegenkwamen, vervolgens bouwden we torens door de leerlingen telkens de juiste kleur te laten zoeken en tot slot trokken we richting de speelplaats waar we de kinderen zo snel mogelijk op de afgeroepen kleur lieten staan. 

Op het einde van de les konden ook al deze leerlingen hun kleuren correct vertalen naar het Engels en zat voor ons de dag erop. 

De volgende dagen verliepen vrij rustig, we hebben veel waargenomen, ideeën opgedaan en hulp geboden. Tijdens de pauzes gingen we ook steeds helpen in het winkeltje op school. Hier verkopen de leerkrachten (zelfgemaakte) snacks aan zeer voordelige prijzen, dit aan leerlingen die zelf niets bijhadden of graag iets extra hadden tijdens de pauze. 

Het zag er steeds naar uit dat we rustige namiddagen zouden hebben, fout gedacht! Lidya heeft ons elke namiddag uitgenodigd om mee naar een het huis van nieuwe leerlingen te gaan en deze te 'interviewen' om een beeld te krijgen van de (financiële) thuissituatie. Zo konden er nadien kleurcodes aan de families toegekend worden. 

De kleurcodes worden gebruikt om te kijken hoeveel financiële steun elke leerling gaat krijgen, hoeveel schoolgeld ze moeten betalen ...

Dit zouden we natuurlijk voor geen geld ter wereld willen missen want zo'n gesprekken zijn natuurlijk zeer interessant om eens te mogen volgen. Niet dat het altijd even gemakkelijk was om te volgen, de gesprekken gingen natuurlijk over moeilijkere onderwerpen en er werd telkens vrij snel gesproken. Toch hebben we de grote lijnen telkens begrepen en mee kunnen nadenken over de kleuren. Een hele ervaring dus!

Daarnaast hebben we een armer gezin het bed van Sherly of Evelien (studenten van vorig jaar) cadeau gedaan. 

Na een drukke week stond het weekend al weer voor de deur en ook hier stond de kalender weer goed vol!

Op vrijdag gingen we na school mee naar de directrice haar huis voor een etentje. Dit hadden we de week voordien ook al eens gedaan, maar deze keer hadden ze bezoek uit de U.S..

Het waren weer allemaal heel fijne mensen waar we goed mee konden babbelen en ons Spaans op de proef werd gested. 

We hadden een weddenschap met Jo (oprichters van het project): Als we bij Ana frieten zouden krijgen, zou hij de frisbees die we graag voor de school zouden aankopen, betalen. Als we iets voorgeschoteld zouden krijgen, moesten we ze zelf betalen. 

Raar maar waar: we kregen een kippenstoofpotje met rijst (en voor mij een champignonsalade omdat ik geen kip mag eten). Het eten was niet alleen enorm lekker, het betekende ook dat Jo de frisbees voor de school zou sponsoren! We waren nog nooit zo content geweest dat we geen frieten kregen!

Bij thuiskomst hadden we besloten om onze namiddag goed te gebruiken, onze kleren eens wassen kon zeker geen kwaad! Daar gingen we dan, gepakt en gezakt met heel wat vuile kleren, wasmiddel en goede moed liepen we richting de 'pila'. Want ja, wassen doen we hier met de hand!

We hadden één van de zussen dit de eerste dag zien doen en dachten dat dit een eitje zou zijn. Eens we eraan begonnen waren, bleek het toch intensiever dan verwacht! Het schrobben ging ons toch vrij goed af! Jarno heeft zelfs alle vuile plekken uit zijn kleren kunnen krijgen!

We gingen er ook van uit dat dit niet zo lang zou duren, tegen dat we klaar waren waren alle kinderen terug thuis van school en konden we bijna aan tafel gaan. Weer fout gedacht dus ...

Wanneer we onze was de van de waslijn wilden gaan halen, was Jarno al zijn sokken kwijt. Deze had hij blijkbaar toch niet mooi wit gekregen want de oudste zus was ze opnieuw aan het wassen en oh wat blonken ze nadien. 

"Wauw, ik wist niet dat mijn sokken zo wit konden worden!" - Of ja iets wat daarop leek in een poging tot correct Spaans.

Ook zaterdag begon onze dag weer vroeg, we gingen op bezoek bij het veld van de papa van Ana. Wat we ons hierbij moesten voorstellen wisten we nog niet goed. 

Na een wandeling over wegen waarvan ik niet wist dat ze zo steil konden zijn, kwamen we aan bij een veld vol bomen en struikgewassen. 

Het bleek dat het vooral fruit en kruiden waren dat hier geteeld werden. Dit omdat de grond hier te hard is om er groenten in te planten. 

We mochten een mandje vullen met allerlei lekkers dat we nog nooit eerder gegeten hadden. Zo ontdekten we een granadilla, mijn nieuwe favoriete stukje fruit. Het heeft iets weg van een passievrucht maar is veel groter en nog zoeter. 

Daarnaast hadden we nog nooit iemand gezien die zo begaan was met zijn werk. Weer eens een fijne ervaring waar we nog dagen nadien van konden smullen. 

Op de planning stond een rustig verder verloop van de dag, weer fout gedacht! 

Het was hoog tijd om de maïs te oogsten, en dit was doorheen heel het dorp te zien! Ook in onze familie zitten er enkele boeren (of cowboys zoals wij ze zouden noemen). Heel de familie moest dus meehelpen met het verwerken van de maïs. Wij gingen even een kijkje nemen en voor we het wisten waren we mee aan het helpen. Ik was hier absoluut niet op gekleed en na 10 minuten zag mijn witte broek niet meer wit! 

We geraakten ook niet meer weg totdat de mama van het gezin kwam halen omdat we naar een tante gingen. 

Hier hebben we tortillas gemaakt, een chipsbuffet gegeten en bijgebabbeld. Tot slot aten we nog een lasagne achtig iets in bananenbladeren en keerden vervolgens terug naar huis. 

We sloten de dag af met een avondwandeling met alle kinderen en honden. 

Zondag, de dag waar we al heel het weekend naar uitkeken. De kinderen hadden ons verteld dat we naar een recreatiedomein zouden gaan met heel de familie. Ook hadden we iets gehoord over zwemmen en over voetballen. We hadden geen idee van wat we konden verwachten maar we hadden afgeklopt op de 'Lilse Bergen' in het klein. 

Wanneer we opstonden merkten we meteen dat het helemaal geen goed weer was en dit ook niet ging worden, geen straaltje zon te zien. Ach, we maken er het beste van en de zwemkleding ging toch mee!

Wanneer we klaarstonden om te vertrekken vroegen we ons af hoe we naar daar zouden gaan. 'Met de auto.' kregen we te horen van de kinderen. De auto? Daar kunnen toch maar 5 personen in en we zijn minstens met 12. 

Toen zagen we dat de kinderen de laadbak van de pick-up begonnen in te laden en hier zelf ook inkropen. Hier in Guatemala zijn er dus niet echt regels rond de hoeveelheid mensen in of op een auto. Prima! 

We zagen niet alleen dat er mensen in de auto stapten, ook ging er een hond mee in de laadbak en heel wat potten, pannen, eten, houtskool ... Wat was daar de bedoeling van? 

Eens aangekomen na een pittige rit merkten we dan het inderdaad iets tussen de 'Lilse Bergen' en een speeltuin was. In de plaats van een plas water was er een zwembad aanwezig. Ook liepen er enkele schapen rond. 

Op het domein waren er afdakjes te zien met daaronder een tafel en een barbecue. Nu vielen de stukjes allemaal op zijn plaats, we gingen hier ook eten.

De kinderen amuseerden zich op de speeltuigen, Jarno moest mee met de frisbee gaan spelen en ik hielp met koken. 

Steeds bleven er ook meer en meer mensen bij ons hoopje bijkomen en na een tijdje waren we met bijna 20 man. 

Toch vond ik het spijtig om door de koude niet te gaan zwemmen, dus ik besloot toch een duik te nemen. Had ik het water even fout ingeschat want dit was echt wel heel koud! Even doorgebeten en uiteindelijk wende het wel. Steeds meer kinderen wilden toch mee het water in springen. Toen bleek dat geen enkel kind kon zwemmen en ze niet eens zwemkleren hadden en daarom zo het water in sprongen. 

We hebben de kinderen dus één voor één op onze rug genomen om zo door het water te lopen en de kinderen opgevangen wanneer ze in het water sprongen of uit de glijbaan (zonder water ...) kwamen. 

Uiteindelijk waren we toch heel blij dat we de koude getrotseerd hadden. 

Toen was het tijd om te eten, en oh wat smaakte dit goed! Een gezellige bende en lekker eten, wat wil je nog meer!

Nadien sloten we af met enkele voetbalwedstrijden en keerden we voldaan terug naar huis!

Eens thuis aangekomen was iedereen doodmoe, na het avondeten duurde het dan ook niet lang voor iedereen zijn bedje opzocht. Natuurlijk hadden Jarno en ik weer logees op de kamer. We zijn tot de conclusie gekomen dat de kinderen mogen blijven slapen, maar wel op hun eigen matras naast het bed. 

Dat was onze week! 

Ook hebben we al een tripje naar Antigua gepland voor volgende weekend, dus daar kunnen we weer naar uitkijken. 

Hasta luego amigos!