El fin de semana

Het weekend begon heel goed, want we konden eens uitslapen. We ontbeten met pannenkoeken en dan gingen de kids aan de slag in de weverij. Blijkbaar kan iedereen in dit gezin weven en wow... wat een mooie 'cinturones' (= riemen) kunnen zij maken. Dit ziet er niet echt gemakkelijk uit en wij zouden hun hele infrastructuur naar beneden halen als we het zouden proberen. Dus kijken we gewoon toe van een afstandje.

Voor Kaat ging dit kijken-aspect niet zo soepel. Ze had namelijk heel veel last van haar allergieën. Waarschijnlijk de bomen en het stof in de lucht dat de boosdoeners waren. Neem dan een pilletje zou je denken. Dat is inderdaad de makkelijkste oplossing. Alleen is het dan wel jammer dat die pilletjes nog in België liggen. Dan maar naar de 'farmacia' in het dorp. Het hele gezin gaat mee en we maken er een gezellige familie-uitstap van. Bijna een half uur later komen we aan bij de apotheek en gelukkig hebben ze hier de juiste pilletjes. Dan 27 minuten terug wandelen? Neenee, we gaan met de tuktuk. Ik weet niet of jullie een tuktuk kennen. Dat is zo een kleine scooter met 3 wielen, één plaats vooraan en plaats voor 3 personen achteraan. Toch zaten wij met 9 mensen in 1 tuktuk gepropt. Je hebt het goed gehoord 9 mensen. Ik zeg geregeld 'mensen zijn stapelbaar' en deze ervaring heeft dat nog maar eens bewezen.

Eenmaal terug thuis ging iedereen weer aan de slag in de weverij en wisten Kaat en ik even niet zo goed wat te doen. Gelukkig duurde het niet lang tot het middagmaal klaar was. Onze buikjes weer vol gegeten, wilden Kaat en ik de omgeving van het huis eens wat beter gaan verkennen. We zullen eens gaan wandelen. Vier van de vijf kids en de hond 'Olaf' wilden graag mee. De oudste kende wel een leuke route, vertelde ze. De tocht liep door de maisvelden en langs gekke zandpaadjes, maar onderweg kwamen we zo'n mooie uitzichten tegen dat we blij waren dat we dit idee hadden voorgesteld. Op de terugweg passeerden we langs een snoepwinkeltje en Kaat en ik besloten om iets lekkers te kopen voor onze nieuwe vriendjes (en natuurlijk voor onszelf ;-). Twee kleine zakjes chips, vier lolly's en een zakje knettersnoep voor GTQ 7. Dat is omgerekend €0,95. We blijven ons nog steeds verbazen over het feit dat alles hier zo goedkoop is.

Vlak voor we thuis kwamen waren we ineens onze hond kwijt. Kaat en ik dus helemaal in paniek, maar de rest bleef zo kalm als een ... (zelf in te vullen, want ik weet eigenlijk niet waarmee ik 'kalm' kan vergelijken). Ik ging toch geregeld even op straat kijken of Olaf daar niet toevallig stond, want ik maakte me toch een beetje zorgen. Olaf is namelijk niet zo'n talent in het uitkijken wat er voor zich gebeurd. Tijdens de wandeling heeft hij ook bijna 2 tuktuks en een auto mogen kussen. Dus we hoopten toch maar dat er niks ergs met hem gebeurd was. Na een klein uurtje stond hij daar ineens op ons koertje, geen idee hoe hij is binnen geraakt, maar hij was terug. Wat een opluchting!

Ik wilde eigenlijk mijn drone de lucht in laten tijdens de wandeling, maar dat was er niet van gekomen. Ik had de drone al wel laten zien, dus deze gewoon wegsteken lukt dan natuurlijk ook niet. Ik liet de drone dan maar opstijgen op de straat voor het huis (dat geen zandpad is trouwens). De beelden die we met de drone hebben gemaakt zijn echt mooi geworden en de kinderen hebben er ook echt van genoten even te mogen vliegen, weliswaar met mijn vingers bovenop die van hun.

Toen was het tijd voor nog wat spelletjes, een beetje voorbereidingen doen aan o.a. de blog  en het thuisfront op de hoogte brengen. We aten achteraf een soort lasagne gemaakt in bladeren van, volgens mij, een bananenboom. Alleen het uitpakken van je eten was al een ervaring op zich en dan smaakte het ook nog eens heel goed. Na het eten hebben we niet zo veel speciaals meer gedaan. We sloten af met, zoals gewoonlijk, weer een potje frisbee en dan was het tijd om vroeg ons bedje in te kruipen. De volgende ochtend zal de wekker weer vroeg afgaan.

De wekker ging vroeg omdat we de mama van het gezin gingen helpen op de markt. Ze heeft een kraampje waarin ze schoenen verkoopt. Normaal zou ze zelf om 6.00u om de markt staan en als wij om 7.00u vertrokken, dan konden we haar nog komen helpen. Maar, je raad het al, door het Guatemalteeks kwartiertje was ze zelf pas weg om iets voor zeven en zijn wij ook pas kunnen vertrekken tegen 7.30u. Het was een half uurtje wandelen tot de markt, dus dan konden we de mama mooi helpen vanaf 8.00u. Alleen hadden we vooraf misschien moeten afspreken waar ze op de markt zou gaan staan, want deze markt was gigantisch. Kaat en ik hebben nog 20 minuten rondgelopen tot we haar uiteindelijk vonden. We hebben haar dan wat vergezeld bij het kraampje en zijn zelf ook nog een een rondje gaan doen op de markt. Hier kwamen we al meteen enkele 'estudiantes' tegen die we hebben leren kennen op de school. Wij herkende hen niet direct, maar zij ons blijkbaar wel.

Om 10.30u stond Ana bij onze kraam. Ze kwam ons ophalen, want ze had ons gevraagd of we haar familie wilde leren kennen. We waren zeer nieuwsgierig naar waar en met wie ze woont, dus zijn we op haar voorstel ingegaan. Na een interessante wandeling langs enkele 'bekendere' plaatsen in Comalapa, zoals de 'cementerio' en enkele belangrijke 'iglesias', kwamen we aan bij Ana's huis. 'Wow, wat een mooi huis had zij!' We werden meteen begroet door haar grote familie inclusief haar papegaai, die ¡Hola! kan zeggen. Kaat was niet echt fan van de papegaai, maar ze voelde haar helemaal thuis bij de familie. Ik natuurlijk ook, mits wat Google Translate-hulp. Ze hadden heerlijk voor ons gekookt en we hebben bijna 3 uur aan een stuk met hen gepraat... en dat nog wel in het Spaans.

Toen was het tijd om terug te keren naar onze eigen 'familia' hier. Wanneer we thuis kwamen, moesten we ons ineens haasten. We gingen naar een feestje. Wij hadden geen idee wat dit feestje precies inhield. Was het met de familie? Waar was het? Waarvoor was het? Desondanks dat we het aan de kids vroegen bleven onze vragen een beetje onbeantwoord. We zullen wel zien, dachten we. Kaat en ik stonden om 17.00u klaar, want dan zouden we vertrekken, maar natuurlijk was dat voor de mensen hier veel te vroeg. Zo verlieten we dus pas de casa om iets voor 18.00u. We wandelende naar het centrum, tot de oma van het gezin ineens een bus tegenhield. We gingen dus met de bus. Een korte verduidelijking: een bus tussen kleinere dorpjes kan je vergelijken met een afgedankte ijscowagen volgepropt met zo veel mogelijk mensen. Gelukkig duurde het niet zo lang voor we op bestemming waren. Daar werd meteen duidelijk dat het hier niet om een klein familiefeest ging maar om een soort mini-festival omdat er een heilige jarig was ofzo.

Samen met de familie wandelen we naar de kerk. Goede Christenen dat we zijn, zeggen we nog even het Onze Vader op omdat we niet echt weten wat de andere mensen tegen het standbeeld zeggen en vervolgen we onze weg naar het hoofdpodium. Hier dansten we wat met de kinderen en Kaat ook met een Guatemalteekse cowboy (vraag me niet waar die ineens vandaan kwam). Achteraf namen we de bus terug naar San Juan Comalapa en aten we nog heerlijke taco's op het marktplein.

 

We wandelde terug naar huis en ons weekend zat er al weer op. Wat een fijn eerste weekend was het toch!