En nu even ontspannen

Het was ondertussen zondag en we zouden met onze Belgische vrienden er even een paar daagjes tussenuit gaan. "@Juan het is toch in orde dat ik jullie onze vrienden noem hè?' We zouden namelijk 'lago Atitlan' gaan bezoeken, 'het meer van Atitlan' voor de niet-Spaanstaligen. Dit meer lag op een tweetal uurtjes van Comalapa af en was de perfecte plaats om even tot rust te komen. We zouden vertrekken rond 10.00u, maar zoals gewoonlijk hadden we om 10.10u nog voldoende tijd om eerst nog eens een keertje over de markt te gaan. Kaat kreeg een watermeloen, dus Kaat was blij. Jo kocht een pet, dus Jo was ook blij... voor hoe lang het duurde. Om iets voor 11.00u was onze taxi er eindelijk, waar Jo dan ook zijn gloednieuwe pet in zou vergeten.

De taxi zou een moderne SUV zijn die ons met een frisse airco naar Panajachel, het dorpje waar we zouden verblijven bij het meer, zou brengen. Natuurlijk hadden we weer eens heel veel geluk en kwamen we er snel achter dat we een 'upgrade' hadden gekregen. Ze hadden voor ons een minibus geregeld voor wel 14 personen. Ik heb nog altijd geen idee wat we met al die plaats hadden moeten doen, maar gelukkig deed de airco het wel in de minibus. Een dik halfuur later stopt de minibus ineens langs de snelweg, het was tijd voor een onaangekondigde pauze. Dan maar snel een koffie of een chocomelk bij het leuke geluid van enkele marimba-spelers en we konden weer verder.

In de late namiddag kwamen we aan bij ons hotel in Panajachel. Jammer genoeg mochten we nog wel niet inchecken. We dropten onze bagage bij de receptie en gingen dan maar op verkenning. Panajachel was ook weer iets totaal anders dan de dorpen die we al eerder hadden bezocht. Er waren grotere ketens, maar ook kleine kraampjes langs de weg... en ja hoor, hier hadden ze wel cafés. We trokken door het centrum en daar was het dan: 'Lago De Atitlan'. De eerste dag zagen we eigenlijk niet hoe groot het meer was en wat er aan de overkant was, omdat er een dikke mistwolk hing, maar de volgende dagen was het weer gelukkig wat fotogenieker.

Op de terugweg naar ons hotel hoorde ik mijn buikje wel wat knorren. We hadden dan eigenlijk ook nog geen middageten gegeten. We zochten onszelf dus een gezellig restaurantje uit en genoten met onze nacho's en quesedilla's nog eens van de Mexicaanse keuken. We zijn dan ook weer niet zo ver van Mexico gelegen hè. Na het eten hebben we even ons rekenmachine moeten bovenhalen, want de rekening klopte niet helemaal. Na dit opgelost te hebben gingen we inchecken in het hotel en dit eens kort verkennen. Het spa-gedeelte deed ons echt aan een outdoor Center-Parcs plaza denken. Echt waar, heel gaaf!

Wat later op de avond had Gust zin in een koffie, dus is hij samen met Jo een fijn koffietentje gaan uitzoeken en zijn Kaat en ik fotomodel gaan spelen op het strand en bij het meer. We moesten hier toch wel gave foto's van maken! In de avond zijn Kaat en ikzelf dan ook nog even op zoek gegaan naar eten en kwamen we uit bij een Italiaans restaurant met lekkere pasta's en heerlijke pizza's. Met deze maaltijd sloten we dan ook deze dag fijn af, nieuwsgierig naar wat de volgende dag ons zou brengen...

Alsof we eigenlijk niet wisten wat we de volgende dag gingen doen. We hadden namelijk een gids met een boot geregeld die ons verschillende dorpjes rond het meer ging laten verkennen. Gelukkig was het op deze dag het een heel pak minder mistig en zag je heel duidelijk de megagrote vulkanen die zich rond het meer bevinden. We stapten op de boot en vaarden recht naar ons eerste dorpje. Na een tocht, die onze gids als 'een bumpy ride' beschreef kwamen we aan in San Juan La Laguna. De schilderijen in de kleurrijke kraampjes op de pier grepen meteen onze aandacht, net zoals de honderden parapluutjes die boven de straat hingen. We werden door onze gids meegenomen naar een chocoladefabriek waar we een mini-infosessie / mini-workshop kregen over hoe ze chocolade maakten. 

'Ik snap niet hoe ze van zo'n vieze boon, zo iets lekkers kunnen maken'

~ Jarno

Natuurlijk kochten we hier ook een heerlijke reep chocolade, die ik dezelfde avond ook al op had. Blijkbaar had dit dorp ook een heel mooie kerk boven op de heuvel. Gelukkig had Gust zijn jonge benen aangetrokken en vormde dit geen probleem voor hem. Naar beneden deed hij liever wel met de tuktuk. De kerk was helemaal paars aangekleed, wegens de veertigdagentijd. De goede catechist dat Jarno is, maakte hij ook een korte video over de kruisweg in deze kerk. Het plein voor deze kerk was eigenlijk ook het perfecte moment om de drone nog eens op te laten. Anders had ik deze straks, net zoals op de vulkaan, weer mee en niet eens gebruikt.

Op de beelden van de drone zagen we ook een heel kleurrijke straat achter de kerk die we ook wel eens van dichterbij wilden bekijken. Als ik zeg kleurrijke straat, dan bedoel ik ook echt een kleurrijke straat. Kijk zelf maar naar de foto hieronder:

Voor we naar het volgende dorp gingen, kregen we ook nog een infosessie over het weven en kleuren van katoen. Kaat mocht dit ook zelf eens uitproberen, maar dit bleek toch moeilijker dan het leek. De verschillende kleuren hier aan de muur gaven Kaat en mij dan ook meteen enkelen ideetjes voor een leuke Muvo-les als we terug zouden zijn in België.

Na de infosessie moesten we ons haasten naar de boot, want in het volgende dorp zou onze maaltijd bijna gereed zijn. Met de boot vaarden we dus naar het volgende dorp. Hier werden we meteen begeleid naar een restaurant waar we een heerlijke 'caldo de rez' werden voorgeschoteld. Dit is een soort bouillonsoep met grote stukken groenten (maiskolf, wortel, aardappel...), rijst en vlees in.

Na het eten besloten we om het centrum van het dorp te bezoeken, maar bij het passeren van een winkeltje, vroeg onze gids ineens of we graag de traditionele kleding van daar wilden uitproberen. Dit was een mogelijkheid die we zeker wilden nemen. Toch besloten we dat we toch liever voor onze eigen comfortabele kleding gingen. Hieronder is te zien waarom:

In het midden van het centrum stond een maquette van het hele Atitlan meer. Dit vond ik zelf wel interessant om eens beter te bekijken. Ook hier vonden we weer een kerk en ook deze kerk was weer helemaal aangekleed in het paars. Na nog even na te genieten van de mooie kleuren in het dorp, zat onze rondleiding er op en bracht onze gids ons terug met de boot naar Panajachel. Gust en Jo besloten meteen naar het hotel te gaan en Kaat en ik bleven nog even bij het meer voor nog wat gave dronefoto's.

Eenmaal ook wij in het hotel waren, wilden we graag gebruik maken van de thermische baden die op het terrein te vinden waren. Deze baden waren wel heel warm om er zo maar in te springen, maar na even wennen en af en toe ook eens onder de (door de mens gemaakte) koude waterval door te gaan, voelde dit wel even echt ontspannend aan. Helemaal zen van het warme water konden we op zoek gaan naar een lekkere eetgelegenheid. 

Na het eten vonden Kaat en ik dat we nog wel even eentje konden gaan drinken ergens. Zo kwamen we uit bij een bierproefhuisje. Hier konden we vier biertjes proeven gebaseerd op bieren uit verschillende landen. Spoiler alert: het 'Belgische biertje' was een van de minst lekkere. Helemaal 'bezopen' besloten we dat het misschien wel tijd was om ons bedje maar eens op te gaan zoeken. De volgende dag zou nog een zware terugreis worden.

De volgende dag gingen we ontbijten bij een ander hotel, want hier hadden ze een heel uitgebreid buffet. Terug in het hotel maakten we snel onze koffers omdat we dachten dat we om 11.00u al moesten uitchecken. Bleek dit natuurlijk pas 13.00u te zijn. Dan nog maar een plonsje nemen in het toch wel weer hele warme water en nadien wachten op een terrasje tot onze bus er was. Dit keer hadden we een toch wel iets chiquere wagen gekregen, alleen bood dit voor Jo geen meerwaarde. De hobbelige wegen en het niet zo rustig rijden door de chauffeur eindigde voor hem in een omgedraaide maag en een stukje langs de bus wandelen om te bekomen. Gelukkig kwamen we uiteindelijk wel aan in Comalapa... desondanks de verschillende keren dat we verkeerd waren gereden. Ik denk dat we wel kunnen zeggen dat Jo niet zo'n goede vriendjes meer was met de chauffeur na deze rit.

Terug in Comalapa werden we in de avond ook nog even uitgenodigd om te komen eten bij een gezin. Zij hadden heerlijke kip klaargemaakt (niet voor Kaat, want zij is hier allergisch voor) samen met 'Jamaica' een sapje dat wordt gemaakt van de rosa de Jamaica en heel erg veel suiker. Zowel Kaat als ik houden hier echt enorm van. Dit gezin bleek ook nog een sieradenwinkel te hebben met atelier. We mochten tegen het einde van de avond dan ook allemaal een armbandje kiezen die ze zelf hebben gemaakt.

Het waren een fijne 3 dagen, maar nu was het ook wel tijd om terug naar de casa te vertrekken. We hadden hier namelijk 5 niños zitten die niet konden wachten om ons weer helemaal plat te knuffelen!