Eten, eten en nog eens eten
Wat een weekend was dat! Super fijn, zeer ontspannend maar tevens ook weer vermoeiend natuurlijk!
Tijd om te rusten is er niet want we moeten dringend nog eens wat lessen geven! Deze week geven we niet alleen lessen maar moeten we ook een 'film' opnemen. Er wordt namelijk gewerkt aan een nieuw promotiefilmpje voor 't Mayakind van Nu, en hier komen wij natuurlijk ook in voor. Spannend!
Onze week begon op woensdag, dit maakt dat het ineens een lange dag is, want op woensdag geven we ook les in het middelbaar.
De voormiddag op woensdag is normaal gezien een druk moment voor mij maar niet voor Jarno. Dit omdat ik die dag 3 volledige uren geef en Jarno 1,5 uur. Jarno dacht dus even alles bij te kunnen werken en wat lesjes te kunnen maken, fout gedacht! Opeens kwamen er enkele leerkrachten vragen of hij ondertussen niet even wat frisbee lesjes kon geven aan de klassen van het 5de leerjaar.
Wat een rustige voormiddag ging zijn, bleek dus drukker dan normaal.
In de namiddag moesten we aan elke klas van het middelbaar een frisbeeles geven. Er kwam weer even wat chaos op ons pad bij het bekijken welke klas we wanneer zouden hebben aangezien niet iedereen sport had op woensdag. Vervolgens bleek er dan ook geen veld beschikbaar te zijn ...
Na even puzzelen is het dan wel op zijn pootjes terecht gekomen en konden we van start gaan.
Tijdens het eerste uur was het even zoeken over hoe we dit in het Spaans gingen aanpakken en wat de leerlingen wel en niet konden. Tegen de 6de les waren we er al een pak beter in geworden. Conclusie van de dag: de frisbees vielen enorm in de smaak bij iedereen!
In de avond mochten we met Gust en Jo mee bij de directrice thuis gaan eten, en dit was niet onze eerste keer bij deze familie! We waren er al van op de hoogte dat ze hier heel lekker konden koken en dat het een zeer gezellige bende was. Dit werd weer maar eens bevestigd.
We kregen een lekkere lasagne, frietjes, avocado met nacho's, ... voorgeschoteld. Eén ding was zeker, we zouden niet met een lege maag naar huis gaan.
Donderdag brak aan en er stond een spannende dag op de planning! Het was aan ons om te 'schitteren' in de film van 't Mayakind.
Het plan was om Jarno te filmen wanneer hij een sportles gaf en mij tijdens de Engelse les. Dit maakte dat ik Jarno zijn klas even over moest nemen en niet naar zijn filmdebuut kon gaan kijken, toch spijtig! 😆 Daarna kregen ik en enkele leerlingen uit de klas een microfoontje toegeworpen en moesten we ons best doen om ons niet te laten afleiden door al de mensen die opeens in het lokaal stonden.
Tot slot stond er nog een interview met ons op de planning. Ik ben toch wel zeer benieuwd naar het eindresultaat. We houden jullie op de hoogte wanneer het zo ver is.
In de avond gingen we samen met Jo en Gust eten bij familie van Lydia. Zij is de sociale werkster op school en de rechterhand van de directrice. Wat we niet verwacht hadden was dat heel haar familie aanwezig ging zijn. Als ik zeg dat er minstens 25 man aan tafel zat, overdrijf ik niet.
We kregen een lekkere 'caldo de rez' voorgeschoteld, het lievelingsgerecht van Jo. Dit is een soort soep met daarin groenten en vlees. Om je vingers van af te likken, letterlijk want om je vlees en maïs eruit te vissen moet je je handen vies maken!
Toen bleek dat dit de familie was waar de studenten van vorig jaar hadden verbleven. We hebben dus nog een housetour gekregen en konden hun kamers ook eens zien.
Er werd gedanst, gebabbeld en gelachen. Weer een leuke maar drukke avond dus!
We werden thuis afgezet en kropen vermoeid ons bedje in.
Op vrijdag stond er niet veel extra op de planning. Tijdens de lessen probeerde we enkele nieuwe werkvormen uit, zo speelden we een zelfgemaakt gezelschapsspel met het 5de leerjaar om nieuwe woorden in te oefenen. Ook stonden er enkele memory spellen en een stukje uit 'Hamlet' op de planning.
Tot slot kregen we de opdracht om alle kinderen die nog geen meter of peter hebben op de foto te zetten. Wat een leuke bende! Mocht je na het volgen van ons verhaal geprikkeld zijn om zelf meter of peter te worden, neem dan zeker een kijkje op de site van 't Mayakind.
In de namiddag gingen we samen met Jo inkopen doen voor het winketje van 't Mayakind in België. Jo nam ons mee naar een klein maar schattig winkeltje met al een even schattige vrouw achter de toonbank. Hier hebben we een hele tijd gesnuisterd en uiteindelijk konden we een hele sporttas volladen.
Twee van de kinderen van ons gezin waren meegegaan naar deze winkel, ze hadden hier dan ook een hele tijd moeten wachten. Daarom besloten we hen te trakteren op nacho's op de mercado.
De kleintjes waren dus ook weer gelukkig!
Het weekend was al weer aangebroken en je zou denken dat je ons dan zeker niet zou kunnen terugvinden op school? Weer fout gedacht! Jo en Gust hadden ons en het hele directieteam samengeroepen om een infosessie te geven rond het computersysteem waarin alle info van de leerlingen wordt bijgehouden.
Onze functie was hier vooral het vertalen, aangezien wij de info al een keertje gekregen hadden.
Vervolgens hebben we nog gezellig iets gedronken met een deel van de leerkrachten en konden we naar ons volgende etentje vertrekken. We gingen namelijk met Jo en Gust eten bij de directeur van het middelbaar. Dit was niet onze eerste keer, we waren eerder ook al eens uitgenodigd en toen zijn we in het restaurantje van de neef van Luis (directeur) gaan eten.
Vandaag zouden we bij zijn ouders thuis eten. (Je ziet hier heel vaak dat mensen met heel de familie samen wonen.)
Toen we binnenkwamen, konden we de barbeque al ruiken en Jarno sprong een gat in de lucht! Het was weer heel gezellig en lekker!
Op de weg naar huis moesten we nog langs een 'carniceria' passeren, dit omdat wij in de avond gingen koken voor Jo, Gust en onze familie.
Deze zouden nog een keertje bij ons komen eten voordat ze op zondag ochtend terug richting België moesten vertrekken.
Op het menu: gevulde paprika en courgette met gebakken patatjes.
Eerste obstakel: het vlees van de mercado naar huis krijgen in 25°C zonder dat het slecht zou worden.
Onze oplossing: een grote, koude fles cola kopen zodat we deze konden gebruiken om tegen het vlees te houden zodat het niet snel warm zou worden.
Eindresultaat: geslaagd! (Toch was het plan om het vlees zeker lang genoeg te bakken want in een land zoals dit weet je maar nooit. Better safe than sorry!)
Wat hebben we dan nog gedaan in de namiddag?
In de namiddag hebben we eindelijk iets gedaan wat ik al lang wou proberen.
Onze familie heeft een klein weefbedrijfje. Er staan dus tal van grote machines in de tuin en we zien heel de familie hier vaak aan werken. Nu had ik gevraagd om ook een riem voor mij te maken, eentje die bij mijn traditionele kleren zou passen. (Voor zover dat kleren bij elkaar kunnen passen in dit land natuurlijk...)
Toen we thuiskwamen zag ik dat alle kinderen aan het werk waren en dat één van de zussen mijn riem aan het maken was. We grepen onze kans en gingen vragen of we dit ook eens zouden mogen proberen.
Jarno was eerst aan de beurt en had al snel spijt dat hij 'ja' gezegd had. Het weven was toch niet zo makkelijk als dat het leek ... Als je dan ziet hoe snel de kinderen dit kunnen, valt je mond toch even open.
Achteraf gezien heeft hij het toch goed gedaan!
Ik vond het echt heel leuk om te doen en heb een speciaal patroontje mogen maken op mijn eigen riem.
De riem maken lukt dus al (Al laat ik de rest toch weer aan Rocio over!), nu moet ik nog leren hoe ik hem aan moet doen want ook dat is niet gemakkelijk!
De avond brak aan en we begaven ons naar de keuken. Gehakt bakken, groentjes snijden, patatjes schillen... Alles leek goed te gaan tot we beseften dat de courgetten eigenlijk pompoenen waren... Even voorgelogen door de vrouw op de markt. Kan gebeuren! 😅
We hebben nog een poging ondernomen om hem uit te hollen maar dat was niet echt een succes, dan maar alleen paprika's.
De volgende hindernis deed zich voor bij het bakken van de patatjes. Een antiaanbaklaag in een pan kennen ze hier duidelijk niet, en zelfs een grote hoeveelheid boter kon ons niet redden. Achteraf gezien hadden we beter puree gemaakt. Ach ja, de smaak zat nog steeds goed, de presentatie zag er alleen wat bijzonder uit.
Toen wandelden Jo en Gust binnen voor hun laatste avondmaal in Comalapa.
We hebben goed gegeten, gebabbeld, gelachen... kortom, we hebben een leuke avond gehad!
Na een korte 'housetour' was het tijd om terug naar het hotel te gaan zodat ze goed konden uitrusten voor de lange dag die zou komen.
Dit is waar het volgende 'probleempje' kwam opduiken. Ons huis is vrij ver van het centrum en om dit uur reden er geen tuktuks meer in onze buurt. Wat nu? Want naar het hotel wandelen was niet echt een optie voor Gust.
Na een tijdje kwamen we op het idee om Lydia op te bellen, hiervan wisten we namelijk dat ze in het centrum woonde. Zij heeft een van de weinige tuktuks tegengehouden en richting ons gestuurd. Gelukkig, ook dat probleempje was weer van de baan.
Op zondag stond er maar één ding op de planning: Jo en Gust uitzwaaien. We vertrokken tegen de middag richting hun hotel en wij waren duidelijk niet de enige met dit plan. Iedereen kwam nog even afscheid nemen en ze werden overspoeld door cadeautjes. Nog wat laatste foto's en toen arriveerde de auto. Deze keer geen gekke, oncomfortabele minibus!
Wanneer de auto wegreed en iedereen nog een laatste keer zwaaide, zijn er toch enkele traantjes gevloeid bij onze Guatemalteekse vrienden! En ook wij vonden het jammer dat deze twee weken zo snel voorbij waren.
Aan Jo en Gust: "Wij hebben van jullie bezoek genoten! Muchas gracias!"
Denkende dat we een rustige dag voor de boeg hadden, gingen we nog even langs de mercado voor wat fruitjes en om eens rond te kijken. Dit is namelijk één van Kaat's haar favoriete plaatsen in Comalapa.
Toen we thuiskwamen bleek dat heel de familie op bezoek was bij een vriendin van de mama en dat we daar zouden gaan eten.
En dan zeggen ze dat je je in Guatemala nooit moet haasten... Wij doen niets anders.
Na het eten hebben we nog wat gezelschapsspelletjes gespeeld en toen werd ons de vraag gesteld of we even mee op stap gingen naar de 'pila'. Voor zo ver wij wisten was een pila dat ding waar wij de afwas én gewone was in doen. We begrepen dus niet zo goed naar waar we gingen. Kijken naar een gat in de grond? Iets met water? Eigenlijk hadden we deze keer echt geen idee.
Na een tijdje wandelen, bleek dat we naar een openbare 'pila' gingen. Dit zijn de plaatsen waar de lokale mensen hun kleren komen wassen. Alleen lag deze pila wel op een hele mooie plaats. Ik dacht dat we even van het uitzicht kwamen genieten. De kinderen hadden een ander idee! Watergevecht. Wat begon met enkele druppels water richting elkaar spetsen, eindigde al snel in een hele boel natte kinderen. En niet enkel de kinderen deden mee, ook de mama's én wij moesten eraan geloven!
We gingen ons omkleden en na een korte 'siësta' gingen we terug naar de bevriende familie voor het avondeten.
In de avond had ik een girls-night gepland en Jarno een boys-night. Hij ging samen gamen op zijn computer met de twee jongens. Ik ging maskertjes leggen, armbandjes maken en een film kijken met de meisjes.
Dit was allemaal heel gezellig totdat bleek dat de oudste zus de dag nadien een examen had en nog heel veel moest voorbereiden.
Natuurlijk stellen wij voor om te helpen, wat we niet hadden verwacht was dat we nog tot 3 uur 's nachts aan het tekenen en knippen zouden zijn. Dit terwijl mijn wekker al weer stond om half 6, wij moesten de dag nadien natuurlijk ook naar school ...
Ach ja, haar examen ging goed en wij hebben de dag nadien ook (ongeveer) overleefd.
Hasta luego amigos!
En de leuke verhalen blijven maar komen! Geniet nog van jullie laatste weken daar 🤩
BeantwoordenVerwijderen