Welkom Don Agusto y Don Juan

Wat een weekend! 

Het zou fijn zijn om te kunnen zeggen dat we uitgerust aan onze volgende week konden beginnen, maar dat was absoluut niet het geval.

Doordat we vrijdag direct na de les vertrokken waren richting de vulkaan, hadden we al onze spullen op school gelaten. Inclusief onze laders en Jarno zijn laptop. Niet echt goed over nagedacht ...

We moesten onze lessen dus maken op onze gsm/op papier, niet echt handig. 

Wanneer onze lessen klaar waren, dachten we dat we nog een avondje konden rusten. Ook dit klopte niet helemaal. Op donderdag stond er namelijk een Belgische dag op de planning en hier moest ook nog zeer veel voor voorbereid worden. 

(Hierover later meer!)

Maandag brak aan en aangezien we een nieuwe maand waren ingegaan, begonnen we de dag met het zingen van het Guatemalteeks volkslied. Hier kunnen ze bij ons nog heel wat van leren! Alle kinderen kennen het lied uit hun hoofd en zingen dit uit volle borst mee, ook de kleinsten! 

Daarnaast was het maandag een normale dag met veel lessen. De getallen inoefenen, schoolmateriaal leren benoemen, de vertalingen van verschillende groenten/fruit aanleren ...

Dit allemaal op een leuke manier! 

Het is zo dat het onderwijssysteem totaal verschillend is dan dat van België. Het is veel moeilijker voor de leerlingen hier om lang stil te zitten, te luisteren en dingen te noteren. Dit omdat ze dit gewoonweg niet gewoon zijn. Ze tekenen hier veel (in plaats van te schrijven), hebben een minder grote tijdsdruk, leren op een speelse manier ...

Dit proberen we dus ook zo goed mogelijk te integreren in onze lessen, in combinatie met elementen uit de Belgische scholen. 

Herhalen, visualiseren en correct schrijven is voor ons zeer belangrijk, dit combineren we dan met speelse werkvormen. Hieruit willen we nadien dan weer elementen meenemen naar onze lessen in België. 

Maandagavond en dinsdag waren één van de meest stressvolle momenten tot nu toe. Dit omdat de computerlessen op de planning stonden en we nog geen onderwerpen hadden gekregen. 

Om 20u kregen we dan een zeer gedetailleerde voorbereiding doorgestuurd en viel er een pak van onze schouders. Tot we de voorbereiding doornamen ...

De volgende dag stonden er testen rond 'Paint' op de planning voor alle klassen. Wij moesten de voorbeeldtekeningen voorzien die de leerlingen nadien zouden moeten namaken. 

Nu bleek dat deze tekeningen wel heel gedetailleerd moesten zijn en onze talenten te boven gingen. 

Na een avondje (nachtje) tekenen met Paint, waren we toch best tevreden van het resultaat. 

Wanneer we de volgende dag op de school aankwamen, bleek dit echter totaal het tegenovergestelde te zijn van wat de leerkracht eigenlijk bedoelde. Enkele eenvoudige lijntekeningen waren al voldoende geweest. Hij had zijn opdracht in ChatGPT ingegeven, maar deze toch niet zo goed nagelezen voordat hij het naar ons doorstuurde. 

Een misverstand dus! Gelukkig konden we ter plekke nog nieuwe tekeningen maken en zijn de lessen zonder problemen verlopen!

Op woensdag begonnen we te merken dat er Belgisch bezoek (oprichters van het project) richting Guatemala kwam. Dit omdat de directeur plots besloot dat de school (een deel dan toch) een nieuw likje verf nodig had. 

Ook begonnen de leerkrachten iets zenuwachtiger als anders rond te lopen. 

Bovenop al deze stress kwam er nog een 'leuke' verrassing bij. Het CLB kwam op bezoek. Hier noemt dit natuurlijk anders maar het komt op hetzelfde neer.

Al moet ik zeggen dat de ervaring op zijn minst speciaal was. 

Er stormde een groep van een tiental mensen de lerarenkamer binnen op het moment dat ik aan het verbeteren was. 

Mijn boeken werden al gauw aan de kant geschoven (niet door mezelf ...) en het lokaal veranderde in het onderzoekslokaal van het 'CLB'. 

De leerlingen uit enkele leerjaren moesten een spuitje krijgen. Waartegen was me niet helemaal duidelijk, maar meer vragen stellen durfde ik niet goed aangezien men al voorstelde om mij ook een spuitje te geven ...

De leerlingen stonden in lange rijen aan te schuiven en werden per 3/4 binnen geroepen. De rest kon ook gewoon meekijken door de deur. 

Ze moesten een document afgeven (wat er zeer vrolijk en kleurrijk uitzag om een officieel document te zijn) en hier werden enkele aantekeningen op gemaakt. 

De documenten werden ook heel snel doorgegeven van persoon naar persoon, ik was ervan overtuigd dat er heel wat kinderen hun eigen document nooit meer zouden terugvinden. 

Daarna moesten de leerlingen naar een vrouw gaan die er niet echt zachtaardig uitzag en hier kregen ze hun spuitje. Dit ook waar alle andere leerlingen bijstonden. 

Ik had medelijden met de snoeten die de leerlingen trokken. 

Dan denk je toch dat het niet nog meer kan verschillen dan in België? Nee hoor, fout gedacht. Ik had een gesprek met één van de leerkrachten en het duurde even tot ik het volledig doorhad. Ik dacht namelijk dat ik het gesprek helemaal fout geïnterpreteerd had, want wat hij vertelde kon echt niet. Maar nee hoor, ik had het juist begrepen. 

Hier komt het: 

Wanneer mensen in Guatemala al hun verplichte vaccinaties gehad hebben, krijgen ze een extra 'cadeautje' bij hun laatste prik. 

Na het inspuiten van het vaccin, wordt de naald nogmaals ingebracht in de huid. Dit keer zo schuin mogelijk, net onder het vel. 

Dan wordt er een vloeistof zonder medische functie ingespoten en nog eens goed met de naald gedraaid. Dit zodat er zeker een litteken ontstaat. 

Dit is namelijk het bewijs dat de persoon al zijn vaccinaties heeft gehad. 

Ik stelde vervolgens de logische vraag: "Is het dan niet makkelijker om hier een officieel document van bij te houden, bij de overheid bijvoorbeeld?" 

Nee hoor, want dat raakt men gegarandeerd kwijt, en een computer heeft niet iedereen. 

De conclusie van Señor David: "tercer mundo". 

Wat een ervaring was me dat! 

Ook deze keer dachten we een rustige namiddag te hebben, alweer fout gedacht. 

Onze missie: fruit kopen voor de Belgische dag + een zetel ophalen voor Gust (oprichter van het project) om af en toe eens in te rusten de komende week.

We gingen de zetel ophalen bij een vriend van de directrice, hier zou een pick-up truck ons opwachten. Zo gezegd zo gedaan! Eerst moesten we de zetel natuurlijk even uittesten, deze was al snel goedgekeurd! Daarna hebben we hem in de laadbak gezet. 

Op naar een bevriende familie om fruit te kopen, maar hoe gaan we dat doen nu de laadbak vol is? Op de zetel natuurlijk! 

Zo reden we heel Comalapa door, achterin de laadbak en lekker comfortabel op een zeteltje. Perfecte manier om het dorp te ontdekken, vonden we zelf. 

Vervolgens gingen we heel wat dozen vol fruit halen voor de fruitsatés van de volgende dag en gingen we de zetel en het fruit op school afzetten. 

Op dit moment dachten we dat de namiddag afgelopen was, nee hoor! "Vamos al hotel!" hoorde we Ana de directrice zeggen. Wat gingen we daar weer doen? 

We gingen dus blijkbaar samen met de leerkrachten het hotel van Gust en Jo decoreren met ballonnen en slingers. Hiervoor hadden ze natuurlijk onze hulp nodig want met hun 1m40 geraken ze niet aan het plafond. 

We sloten de dag af door samen met enkele leerkrachten een lekkere pizza te gaan eten. 

Voor de volgende dag hadden we toch wel een serieuze portie stress! We hadden namelijk de Belgische dag georganiseerd voor de hele school. We hadden verschillende opdrachten op de planning staan en deze voor elke klas uitgeschreven in een draaiboek. We gingen typisch Belgische dansjes uitvoeren en liedjes aanleren, die dan de volgende dag getoond zouden kunnen worden aan Jo en Gust. Hier moesten we natuurlijk zelf bij helpen want zingen in het Nederlands kunnen de leerkrachten hier niet op zich nemen. Ook de dansjes moesten door ons uitgelegd worden. Niet gemakkelijk met telkens een groep van 60 leerlingen en dit in het Spaans, maar het is volledig in orde gekomen. 

De leerkrachten moesten dan zelf de volgende activiteiten begeleiden: bakken en knutselen. 

Hier een klein overzicht van de activiteiten: 

De kleuters: 

• Zingen: Lang zal hij leven
• Dansen: Het vliegerlied
• Knutselen: Belgische vlaggen maken
• Bakken: papieren wafels maken 

Eerste, tweede en derde leerjaar:

• Zingen: Broeder Jacob
• Dansen: 't Smidje
• Knutselen: smurfen en decoratie maken
• Bakken: koekjestaart

Vierde, vijfde en zesde leerjaar: 

• Zingen: Op, op, alles is op
• Dansen: Bal in 't straat
• Knutselen: stripboeken maken
• Bakken: op vrijdagochtend maken ze fruitsatés

We hadden een doorschuifsysteem voorzien en alle leerkrachten hielpen goed mee waar ze konden. Een goed gevulde, maar geslaagde dag dus!

 

Dan was het zo ver, de dag waarop Jo en Gust zouden aankomen op school was aangebroken. 

Spannend dat dat was! Iedereen stond te trippelen van enthousiasme! De leerkrachten waren nog volop bezig met het versieren van de school, de oudste leerlingen moesten hun fruitsatés nog maken, en de jongste leerlingen oefenden nog wat op hun dansjes. 

Even een sidenote: je kan hier dus perfect een kind van het 4de leerjaar een groot mes in zijn hand geven en hem zonder toezicht een ananas of een papaya in stukken laten snijden. De kinderen zijn hier wel echt heel zelfstandig! 

We kregen een berichtje: "Wij zijn aan het begin van de straat." (Want ja, natuurlijk weten Jo en Gust ook dat we vanalles gepland hebben, zoals elk jaar). Alle leerlingen zetten zich klaar voor de schoolpoort en wapperen uitbundig met hun zelfgemaakte vlaggetjes. 

Ons bezoek komt de hoek om en wordt warm verwelkomd door 320 kinderen en een hoop leerkrachten. Ze moeten heel de menigte door en worden wel honderd keer geknuffeld en vastgepakt. Het is namelijk niet alle dagen het geval dat de persoon die de school opgericht heeft op bezoek komt!

Ons feest kon beginnen: het bezoek werd verwelkomd in ons beste Spaans, de kinderen konden al hun nieuwe talenten tonen, er werden veel foto's gemaakt, Don Agusto (Gust) sprak ook enkele woorden, ...

Tot slot mocht iedereen nog een stuk koekjestaart of een stukje fruit eten en daarna gingen we terug naar de klas. Iedereen had nog ongeveer een uurtje of twee aan lessen voor de boeg, en Jo en Gust gingen rustig rond om eens in alle klassen te kijken. 

Een drukke maar fijne dag in de lagere school!

Na de lessen gingen we met Jo en Gust mee naar hun hotel, dit omdat ze nog een cadeautje van het thuisfront bijhadden. 'Cadeautje' was weer even een understatement! 

Jarno was dolgelukkig met de hoeveelheid chocolade die ze voor hem bijhadden! De chocolade die je hier in de winkel vind, is toch niet met de onze te vergelijken hoor! Ook de warme trui en wat extra sokken konden hem plezieren!

Ook ik sprong een gat in de lucht want ze hadden eraan gedacht om andere schoenen mee te geven, die van mij zijn namelijk op 1,5 maand hier even hard versleten als op 2 jaar bij ons. 

Met een zak vol snacks en verzorgingsproducten zijn we hier natuurlijk ook altijd blij! Een beetje luxe af en toe mag ook wel eens. 

Ook had het thuisfront nog tal van cadeautjes voor op school en voor het gezin meegegeven, ook deze werden met open armen ontvangen!

En tot slot had Jo nog 35 frisbees bij die we voor de school hadden gekocht. Alleja, gekocht is een groot woord. We gingen ze zelf betalen totdat we een weddenschap wonnen van Jo. Uiteindelijk werden deze vliegende schijven dus door hem gesponsord, dankuwel Jo!

Gepakt en gezakt vertrokken we met een tuktuk naar huis. 

Na de middag vond heel dit spel opnieuw plaats, maar dan in het middelbaar. 

Deze keer hadden de leerlingen zelf dingen voorbereid om te tonen en hebben Gust en Jo zelfs een kleine 'dankbaarheidsceremonie' moeten leiden.

Natuurlijk waren wij ook aanwezig om enkele mooie foto's te trekken. Op het land en in de lucht, al ging het in de lucht deze keer niet 100% volgens plan. De toespraak van Gust werd namelijk even verstoord door een drone die tegen de ballonnen en vervolgens tegen de grond vloog. 

Kan gebeuren! (De drone is oké hoor!)

Wat een week! 

Zaterdag stond er een rustige dag op de planning, we zouden enkel moeten inpakken voor een weekendje in 'Panajachel'. Rarara ..., weer fout gedacht! 

Op vrijdagavond had Jo ons gevraagd om mee naar het trouwfeest van de leerkracht Engels van het middelbaar te komen. Prima dachten we, dan eten we 's avonds niet mee met de familie maar gaan we naar een trouw. 

Om 9 uur belt Jo ons uit ons bed met de vraag: "Jullie staan om 11u toch ook aan de kerk hè?". Oeps, dat is wel heel snel natuurlijk. Zeker als je van verder moet komen, nog moet eten, douchen, een outfit moet zoeken, ...

Gelukkig was mijn traditionele outfit ondertussen klaar, alleen moest die nog gebracht worden. Paniek!

We zijn (als je het Guatemalteeks kwartier meerekend) toch nog net op tijd geraakt. Al stonden we wel aan de foute kerk. Dus ja, uiteindelijk toch te laat! Geen ramp, snel een tuktuk nemen en naar de juiste locatie. 

Aangekomen aan de juiste kerk, zijn we met iedereen door heel het dorp naar de locatie van het feest gewandeld. 

Dit feest was ook weer een hele ervaring, niet te vergelijken met een trouwfeest bij ons! 

We kregen een plekje aan de tafel waar ook het bruidspaar en hun familie zat. Daarna gebeurde er een hele tijd niets! Er werd wat gebabbeld tussen de mensen, gelachen zeker niet! Af en toe zag je een kind passeren die een ijsje was gaan halen, maar drinken ofzo werd er niet geserveerd. 

Na een hele tijd kregen we een maaltijd voorgeschoteld, deze was zeker niet slecht! Bij het drankje dat erbij kwam, had ik wel mijn twijfels! 

Vervolgens begonnen mensen stilaan meer en meer te dansen, of toch iets wat erop lijkt. Iedereen gaat in een cirkel staat en wandelt een beetje in een cirkeltje. Hierbij lijkt het ook zo dat je zeker niet mag lachen. 

Na een ietwat lange namiddag vertrokken we tegen het avondeten naar huis. 

Dat was me weer een week! Druk op school, druk na school, maar wel heel leuk!

Morgen vertrekken we naar Panajachel, lees zeker onze volgende blog als je hier meer over wil lezen!

Adios!