Een rustige week in Guatemala

Nog niet volledig uitgerust na ons weekendje Antigua, begonnen we op dinsdag aan onze eerste lessen. 

Ik zal onze planning even schetsen: 

- Maandag, woensdag, donderdag & vrijdag: Op deze dagen nemen we alle Engelse lessen over. Jarno neemt alle B-klassen over terwijl ikzelf de A-klassen onder mijn hoede neem. 

Wanneer de ene persoon lesgeeft, komt de andere persoon leerlingen uit de klas halen om deze bijles op maat te geven. 

- Dinsdag: Op dinsdag nemen we de computerlessen over, hierbij passeren er 4 verschillende leeftijden: een kleuterklas, een klas uit het eerste leerjaar, eentje uit het 3de leerjaar en tot slot een klas uit het 5de leerjaar. 

- Woensdagnamiddag: één keer per week blijven we tot 18u op school. Dit omdat ons werd gevraagd om onze kennis over zaken zoals: ChatGPT, Gmail, ... over te brengen aan de leerlingen van het middelbaar. Met 'onze kennis', bedoel ik vooral 'Jarno zijn kennis'. :)

Daar gaan we dan: onze eerste dag en meteen eentje vol computerlessen. Dit vonden we nog veel spannender dan de Engelse lessen, dit door de hoeveelheid vaktaal die erbij komt kijken. 

Nu we kunnen terugblikken op deze lessen, blijkt dat we stress voor niets hadden. De leerlingen zijn het helemaal niet gewend om met een computer te werken en zijn daardoor ook zeer enthousiast om dingen bij te leren. 

Wat wel opviel was dat de leerlingen van de jongere jaren heel snel mee waren met alle opdrachten. Zo kregen ze de taak om een tekening in Paint zo goed mogelijk na te tekenen. Ik had alles behalve mooie bomen verwacht, maar uiteindelijk was het moeilijk om mijn eigen werk eruit te halen! 

Normaal gezien zit onze dinsdag erop om 12u30, deze keer was dit niet het geval. We waren uitgenodigd op de sportdag van het middelbaar. Niet dat ik er heel hard naar uitkeek aangezien mijn voeten nog vol blaren stonden van het vele wandelen in Antigua. Ach ja, uiteindelijk hebben we er toch wel van genoten! 

Er was een groot voet- en basketbaltoernooi georganiseerd. Hieraan namen alle klassen deel, enkele extra groepen, de leerkrachten en ook een aantal teams die bestonden uit oud-studenten. Dat het oud-studenten waren, had Jarno pas door nadat hij serieus verloren was van hen! 

"Het kan toch echt niet dat kinderen van het middelbaar zo groot zijn en zo goed spelen?"

~ Jarno

Conclusies van de dag: Jarno en voetbal gaan niet samen! Kaat en lopen gaan ook niet samen!

Na een welverdiende nachtrust waren we klaar om onze eerste Engelse lessen te geven! 

Toch wel spannend hoor, aangezien er steeds 2 leerkrachten op je vingers aan het kijken zijn ...

Uiteindelijk bleek dat we stres voor niets hadden, het was wel even wennen natuurlijk maar dat is normaal. 

De taal was de grootste uitdaging, je wilt natuurlijk dat alles perfect loopt en elk woord dat je gebruikt juist is. Niet dat dit na twee weken haalbaar is... We beseften dus al vrij snel dat je met iets of wat duidelijke zinnen, wat gebaren en een beetje hulp van de andere leerkrachten al heel ver komt!

Af en toe kwam er eens een uitspraak uit waarbij de kinderen gek keken en toch niet helemaal mee waren, dan werd er eens om gelachen en konden we ook weer door. 

Het lesgeven verloopt hier ook helemaal anders dan bij ons, ze zijn het hier niet gewoon om heel veel op te schrijven of in te vullen. Elk kind heeft een boekje met lijntjespapier voor elk vak, maar werkboeken kennen ze hier niet. In plaats van opschrijven, wordt hier zeer veel getekend. Ons plan was om de lessen toch wat naar onze eigen hand te zetten, daarom hebben we besloten om met flashcards te werken waarmee we de woorden kunnen aanbrengen en deze nadien in de klas kunnen ophangen. Ook proberen we zo veel mogelijk woorden op een speelse manier in te oefenen, niet alleen met de kleinste kinderen, want ook de oudere jaren genieten hier duidelijk van. 

We hadden ergens zien passeren dat er een marimbaconcert (typische muziekinstrument van hier) zou plaatsvinden in het dorp. Dat had onze interesse natuurlijk wel gewekt, we trommelden alle leerlingen van het 5de leerjaar op en gingen na de lessen samen op pad. 

Ookal was het een vrijwillig evenement, toch waren bijna alle leerlingen aanwezig. 

Het concert (ter ere van 'dag van de klassieke taal' & 'dag van de marimba') bleek niet echt te zijn wat we allemaal verwacht hadden. Er kwam heel veel uitleg aan te pas, over de Mayataal die ze hier nog spreken en het ontstaan van de marimba. Zoveel uitleg dat sommige kinderen zelfs even hun ogen dichtdeden en wakker schoten wanneer er een applaus klonk.

Het Spaans op zich was al niet super gemakkelijk om te volgen, maar wanneer de helft van de uitleg in het 'Kaqchikel' is, ben je me toch helemaal kwijt. 

Achteraf gezien was ik toch blij dat ik deze achtergrondinfo meegekregen had, zo weten we toch weer iets meer over de cultuur hier. 

Op donderdagnamiddag gingen we met de mama van het gezin naar de kerk gaan. We hadden hier best wel zin in, dit omdat het een zeer gelovig volk is. We waren dus wel benieuwd hoe zo'n misviering eruit zou zien. 

Weer eens fout gedacht, last minute bleek dat we naar een doopsel gingen en niet naar een gewone mis. 

Nog spannender dus! 

Op weg naar de kerk werden er overal bloemetjes neergelegd, alsook voor de deur van de kerk. Wanneer we de kerk binnenkwamen, was het hier verdacht rustig... Het blijkt dat een doopsel een intiemer gegeven is dan bij ons. Enkel de kinderen, ouders en meter/peter waren aanwezig. Ook was de kerk in verschillende delen opgesplitst zodat er meerdere diensten tegelijk konden plaatsvinden. 

Ook hier werd weer zeer veel gepraat alvorens er aan het echt doopsel begonnen werd. In grote lijnen verliep de dienst hetzelfde als bij ons, alleen waren sommige handelingen weer uniek.

Op het einde van de dienst kregen we een hostie, hier keken we naar uit! We stonden met onze handen op elkaar aan te schuiven in het rijtje voor de pastoor. Toen gebeurde er iets wat we niet helemaal verwacht hadden. De pastoor neemt de hostie, sopt deze in de rode wijn en duwt (als ik 'duwt' zeg, overdrijf ik niet!) deze in onze mond. 

Onze conclusie: hosties zijn beter zonder wijn!

Vervolgens drinkt de pastoor de volledige beker wijn in één keer uit (en ik denk niet dat het zijn eerste beker van de dag was ...) en was de dienst afgelopen. 

Toch weer een ervaring rijker!

Het was niet alleen op school een vrij normale, rustige week, deze lijn werd ook naar 'de casa' (ons thuis voor deze 3 maanden) doorgetrokken. Daarom besloten we om een keer te koken voor het gezin. Makkelijker gezegd dan gedaan, want: 

- De kinderen zijn zeer kieskeurig in wat ze wel en niet (denken te) lusten. 

- Kaat doet moeilijk want is allergisch voor kip (laat dat nu net het meest gegeten vlees zijn in dit land). 

- De winkels (het beperkte aanbod aan winkels...) bieden niet hetzelfde gamma aan als bij ons. 

We gingen met een plan naar de winkel maar moesten uiteindelijk toch wat improviseren voor onze pasta met spinazie en spekjes. Uiteindelijk hebben we onze ingrediënten dan toch ongeveer gevonden en vertrokken met een klein stressje naar huis. We hadden namenlijk geen idee of het hetzelfde zou uitdraaien als in België. 

Eens thuis aangekomen, bleek dat de kinderen nog nooit spek of spinazie hadden gegeten. Dit kwam als een shockje voor ons! Gelukkig viel het eten in de smaak en denken we dat we een volgende keer nog wel eens mogen experimenteren. 

Ook ons weekend was (eindelijk) eens wat rustiger. Daarom besloten we om op zaterdagavond een 'fiesta de pelicula' (zoals wij het noemen :)) te plannen. We gingen alle matrassen op de grond leggen en hier één groot bed van maken. Vervolgens wat snacks voorzien, en dan met heel het gezin samen een film kijken. Want ook dat is iets wat hier niet vaak een optie is voor de kinderen. 

We hadden nog niets verklapt en dat maakte de verassing extra groot. Iedereen keek mee naar Spiderman (zelfs de mama kwam erbij liggen!) en vervolgens bleven ook alle kinderen slapen. Niet dat ik die nacht een oog heb dichtgedaan (als ze je dekens afpakken, is het hier toch wel heel fris 's nachts), maar het was toch een zeer leuke avond. 

Op zondag waren we uitgenodigd om met de directeur van het middelbaar en zijn gezin te gaan eten. We verwachtten dat we gewoon bij hem thuis iets zouden eten, maar hij had zelf andere plannen. We gingen naar een restaurantje dat van zijn neef bleek te zijn. Een leuk restaurantje met enorm lekkere hamburgers, dat er langs buiten niet eens als een restaurant uitziet!

Na het eten hebben we de rest van zijn familie ook nog leren kennen, we hebben door fotoboeken gebladerd en kregen nog een lekker tasje koffie (en voor Jarno suiker met koffie natuurlijk :))

En na 5,5 uur babbelen, keerden we voldaan terug naar huis. 

Zo'n gesprekken zijn toch steeds een boost voor je Spaans!

Zo sluiten we onze week af! Een rustige maar fijne week, perfect voor onze eerste lessen!

Tot volgende week! Hasta luego!